داشتم کتاب منطق الطیر عطار رو ورق می زدم رسیدم به داستان سیمرغ و بحثی که بین پرندگان و هدهد بود.در حالی که داشتم می خوندم این فکر به ذهنم رسید که شاید زندگی ما آدم ها هم مثل همون عده ای از پرندگان هست که به دنبال سیمرغ بودند و می خواستند به اون برسند.ما آدم ها هم توی راهی که برای رسیدن به هدف و مقصود خود طی می کنیم به افراد زیادی بر میخوریم و تعدادی از اونها برای مدتی با ما همراه میشن و بعد ما را توی مشکلات تنها می گذارند ، عده ای از ما دوری می کنند و عده ای هم تا آخر مسیر با ما می مونند و به هدف خودشون در کنار دیگران می رسند. و رسم همراهی رو به جا میارن.
فقط این وسط یه مشکلی هست.
اونم اینه که افرادی که توی این مسیر سر راه آدم قرار میگیرن از همون اول معلوم نیست که توانایی ادامه مسیر رو دارند یا نه ؟
اصلا باورم نمیشه که روزی اومده که من برای اون نمی نویسم.
آخه اونم جزو دسته ی اول قرار گرفته.
+
نوشته شده در دوشنبه 6 فروردین1386ساعت 23:38 توسط هادی
|
